Bazı sabahlar vardır, ülkenin tamamı aynı anda uyanır.

6 Şubat, öyle bir sabahtı. Üzerinden üç yıl geçti ama zaman, o gün için hâlâ duruyor. Çünkü bu topraklarda o sabah yalnızca binalar yıkılmadı; hayatlar yarım kaldı, kelimeler sustu, sessizlik bile ağırlaştı.

O gün, geniş bir coğrafya aynı acının içine düştü. Aynı korku, aynı çaresizlik, aynı bekleyiş... Enkaz başlarında tutulan nefesler, umutla korku arasında gidip gelen dualar, bir mucize olur mu diye sabaha kadar yanan gözler. Unutmak mümkün değil. Belki de unutmak değil; bu acıyla yaşamayı öğrenmek gerekiyor.

Çok büyük acılar yaşandı. Asla unutamayacağımız kayıplar verdik. Her şey dün gibi taze, her hatıra hâlâ can yakıcı. Ama bütün bu yaşananların ortasında, insanın insana yaslanabildiğini de gördük. Tanımadığımız eller uzandı bize, tanımadığımız omuzlarda ağladık. Birlik olmak, o gün bir tercih değil, hayatta kalmanın tek yoluydu.

Bugün de durum farklı değil. En çok şimdi birbirimize dayanma, destek olma zamanı. Çünkü yas sadece geride kalanı anmakla bitmiyor; geride kalanlar için sorumluluk almakla anlam kazanıyor. Bu acıdan ders çıkarmak, geleceği daha sağlam kurmak zorundayız.

Deprem gerçeği bu ülkenin kaderi değil. Kader diye kabullenilen her ihmal, yeni bir acının davetiyesidir. Ne kadar önlem alınması gerekiyorsa, artık tam da şimdi alınmalı. Güvenli yaşam alanları, denetim, vicdan ve ciddiyet... Çünkü kaybettiklerimize borcumuz var.

Üç yıl geçti. Acı azalmadı belki ama irade güçlenebilir. Bu yaraları birlikte sarabiliriz. Unutmayarak, yüzleşerek, yan yana durarak...

Çünkü bu ülke, ancak birbirini bırakmadığında ayakta kalabilir.

Ve şimdi bunca kaybın adından elimizde kalan en kıymetli şey, yine birbirimize tutunabilme gücümüz. Kayıplarımızı geri getiremeyiz ama onların ardından daha sağlam bir hayat kurabiliriz. Hatırlamak, yas tutmakla sınırlı kalmasın; koruyan, kollayan, sahip çıkan bir bilince dönüşsün. Bu topraklarda umut, her seferinde acının içinden filizlenmeyi bildi. Yine öyle olacak. Çünkü biz, düştüğümüz yerden birlikte kalkmayı bilen bir ülkeyiz.