Çağımızın en yaygın duygusu yorgunluk değil; "yetişemedim" hissi. Ne zamana, ne hayata, ne de kendimize yetişebiliyoruz. Takvimler dolu, zihinler dolu, ajandalar dolu... ama içimizde tuhaf bir boşluk var. Çünkü modern insan, yaşamıyor; sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyor.

Bize çocukluktan beri bir rota çizildi: Oku, çalış, ilerle, yüksel. Başarı, dışarıdan tanımlandı; diploma, unvan, maaş, görünürlük... Oysa kimse şu soruyu sormadı: "Başarı, senin için ne?" Toplumun alkışladığı hayat ile ruhun huzur bulduğu hayat çoğu zaman aynı şey değil. Fakat biz alkışı seçiyoruz, sessiz huzuru değil. Sonra bir gün, her şeyi "yetiştirmiş" ama kendini ıskalamış insanlar hâline geliyoruz.

Bir de plan meselesi var. Modern insanın en büyük yanılgılarından biri hayatın yönetilebilir bir proje olduğuna inanması. Oysa hayat, çizdiğimiz çizelgeleri ciddiye almıyor. Bir telefon, bir hastalık, bir karşılaşma, bir kayıp... ve bütün plan dağılabiliyor. Belki de sorun hayatın öngörülemez olması değil; bizim, öngörülemezliğe tahammül edemememiz.

Kontrol etme arzusu, güvenlik hissi veriyor ama aynı zamanda bizi kırılgan yapıyor. Çünkü kontrol edemediğimiz her şey bir tehdit gibi algılanıyor. Oysa olgunluk biraz da şunu kabullenmek değil mi: Her şeyi yönetemeyiz ama her şeye verdiğimiz tepkiyi seçebiliriz. Hayatın tamamını kontrol etmek mümkün değil; ama hayatla kurduğumuz ilişki bizim elimizde.

Belki de yetişememe duygusunun ilacı, durmayı öğrenmektir. Bir yere varmadan, bir şey başarmadan, sadece var olarak durmak... Kendine geç kalmamayı seçmek. Çünkü insanın gerçekten yetişmesi gereken tek yer, kendi içidir.

Ve belki de asıl başarı, kimsenin ölçmediği ama insanın gece başını yastığa koyduğunda hissettiği o sessiz tamamlanmışlık duygusudur.