Hayatın koşturmacası içinde dönüp arkamıza baktığımızda, hep aynı yerde, sarsılmadan duran bir siluet görürüz. Hayatın fırtınalarına karşı üstümüze gerilen, gölgesiyle bizi serinleten, varlığıyla güven veren bir çınar... Babalarımız.

Toplum olarak sevgiyi gösterme biçimlerimiz biraz köşelidir bizim. Annemizin şefkati ne kadar göz önünde ve sözcüklerin sarıp sarmaladığı bir yerdeyse, babamızın sevgisi bir o kadar sessiz ve derindedir. Bir babanın sevgisi, sabahın köründe çalmayan çalar saatten önce uyanıp işe gidişinde, alnındaki çizgilerde, nasırlı ellerinde gizlidir. Çoğu zaman "Seni seviyorum" demezler; ama akşam eve dönerken poşette taşıdıkları en sevdiğimiz meyvede, tökezlediğimizde arkamızda hissettiğimiz o güçlü elde konuşur bu sevgi.

Büyüdükçe anlar insan; babalık sadece bir aileyi geçindirmek değil, fırtınalı bir denizde geminin rotasını hep güvende tutmaya çalışmaktır. Kendi hayallerinden, yorgunluklarından sessizce vazgeçip, çocuklarının gökyüzünde daha rahat uçabilmesi için rüzgar olmaktır. Bizler hayata karşı ilk cesaretimizi, onların o mağrur ve dik duruşundan alırız. Onlar yanımızdayken dünya daha az korkutucu gelir gözümüze.

Bugün, o sessiz kahramanların, içindeki fırtınaları bize yansıtmadan yüzümüze hep dingin bakan o güzel insanların günü. Kelimelerin yetersiz kaldığı, sadece sıcacık bir sarılmanın her şeyi anlatmaya yettiği o özel anlardan biri.

İster yanı başımızda olsunlar, ister bir telefon uzağımızda, ister sadece güzel bir hatıra olarak kalbimizde... Varlıklarıyla hayatımızı anlamlandıran tüm babaların günü kutlu olsun.