İnsanların en büyük ihtiyaçlarından biri anlaşılmaktır. Anlaşılmanın ilk şartı ise dinlenmektir. Fakat günümüzde konuşanların sayısı arttıkça dinleyenlerin sayısı azalıyor.

Bir sohbetin içinde çoğu zaman karşımızdakini anlamaya çalışmıyoruz. O konuşurken vereceğimiz cevabı hazırlıyor, kendi fikrimizi söylemek için sıramızı bekliyoruz. Böyle olunca konuşmalar diyalog olmaktan çıkıp, peş peşe kurulmuş monologlara dönüşüyor.

Oysa iyi bir dinleyici olmak büyük bir erdemdir. İnsan, karşısındakini gerçekten dinlediğinde sadece sözleri değil, ses tonunu, suskunluğunu ve hislerini de fark eder. İşte empati tam da burada başlar.

Aile içinde de iş hayatında da dostluklarda da yaşanan birçok kırgınlığın temelinde dinlenmediğini hissetmek vardır. Bazen insanlar çözüm değil, yalnızca kendilerini yargılanmadan anlatabilecekleri bir çift kulak arar.

Teknolojinin sunduğu iletişim imkânları arttıkça gerçek iletişim azalmış gibi görünüyor. Mesaj yazıyoruz, ses kaydı gönderiyoruz, görüntülü konuşuyoruz ama çoğu zaman birbirimizi gerçekten duymuyoruz.

Belki de yeniden öğrenmemiz gereken en önemli becerilerden biri dinlemektir. Çünkü dinlemek sadece sessiz kalmak değildir; karşımızdaki insana zaman ayırmak, ona değer verdiğimizi hissettirmektir.

Sözün ve gürültünün çoğaldığı bu çağda, birbirimize verebileceğimiz en güzel hediye içten bir dikkattir. Çünkü insan, kendisini kelimelerle anlatır ama ancak kalpten dinleyen birinin yanında gerçekten var olduğunu hisseder. Bağ kurmak, çok konuşarak değil; o sessiz ama derin dinleme köprüsünde buluşarak başlar.