Son yıllarda sıkça duyduğumuz bir cümle var: "İyi insanlar hep kaybediyor." Bu söz o kadar tekrarlandı ki zamanla birçok kişi tarafından gerçek kabul edilmeye başlandı. Oysa meseleye biraz daha yakından bakınca durumun hiç de böyle olmadığını görüyoruz.

İyi insan olmak; her şeye boyun eğmek, hakkını aramamak ya da herkesi memnun etmeye çalışmak değildir. İyi insan olmak, şartlar ne olursa olsun doğruluktan, vicdandan ve adaletten uzaklaşmamaktır.

Hayatın içinde zaman zaman haksızlıklarla karşılaşabiliriz. Emeğimizin karşılığını alamadığımız günler de olur. Fakat bu durum, değerlerimizden vazgeçmemizi gerektirmez. Çünkü karakter, şartlara göre değişen bir kıyafet değildir.

Bugün çocuklar en çok söylediklerimizi değil, yaptıklarımızı örnek alıyor. Trafikteki sabrımızı, yaşlı birine gösterdiğimiz saygıyı, işimizi yaparken gösterdiğimiz dürüstlüğü görüyorlar. Geleceğin toplumu da tam olarak bu küçük örneklerin üzerine kuruluyor.

Elbette iyi olmak her zaman kısa yoldan kazandırmayabilir. Ancak uzun vadede güven kazandırır. İnsanlar güven duydukları kişileri unutmaz; dostluklar, iş birlikleri ve sağlam ilişkiler de bu güven üzerine inşa edilir.

İçinde yaşadığımız dünyanın daha adil olmasını istiyorsak bunun ilk adımını başkalarından bekleyemeyiz. Herkes kendi bulunduğu yerde dürüstlüğü, saygıyı ve vicdanı koruduğunda toplumsal değişim kendiliğinden güç kazanır.

İyi insan olmak bir yarış kazanmak değil, nasıl bir iz bırakarak yaşadığını bilmektir. Geride kalanlar çoğu zaman sahip olduklarımızı değil, insanlara nasıl davrandığımızı hatırlar. Asıl kazanç da insanın ardında bıraktığı bu güven ve güzel hatıradır.