Bazen bir haber düşer insanın yüreğine, bir taş gibi oturur. Ne çay içebilirsin o saatten sonra, ne konuşabilirsin. Sadece susarsın. Çünkü bazı acıların cümlesi olmaz, zulümlerin izahı olmaz.

Şimdi diyorlar ki binlerce Filistinli mahkûm idam edilecek. Rakam söylüyorlar, sayı söylüyorlar. 12 bin diyorlar. Rakam... Onlar için bir istatistik belki. Ama her rakamın bir adı var. Bir annesi var. Bir babası var. Bir çocuğu var. Bir hatırası, bir yarım kalmış cümlesi, bir dönmeyi bekleyen kapısı var.

Bir halkı sadece bombalarla öldürmezsiniz. Bazen hapishanelerle öldürürsünüz. Bazen susarak öldürürsünüz. Bazen görmeyerek, duymayarak, konuşmayarak öldürürsünüz. Dünya bugün Filistin'i biraz da sessiz kalarak öldürüyor.

En çok da çocuklar büyüyor bu savaşta. Oyuncak yerine enkaz görüyorlar. Masal yerine siren sesi duyuyorlar. Uykuya ninniyle değil, patlama sesleriyle dalıyorlar. Ve dünya hâlâ siyaset konuşuyor, dengeler konuşuyor, çıkarlar konuşuyor. İnsanlığı konuşan çok az.

Şunu herkes bilsin: Güçlü olmak haklı olmak değildir. Haklı olan bazen taş atan çocuktur, bazen evinin anahtarını boynunda taşıyan ihtiyardır, bazen oğlunun fotoğrafına sarılan annedir.

Filistin meselesi bir toprak meselesi değildir artık. Filistin meselesi insan kalabilme meselesidir. Çünkü bir gün bir yerde çocuklar ölürken susan herkes, aslında kendi insanlığından biraz daha kaybeder.

Biz büyük laflar etmeyiz belki ama şunu iyi biliriz:

Zalim güçlü olabilir ama mazlum yalnız değildir.

Mazlumun yanında olmak siyaset değil, insanlıktır.

Ve bazı meselelerde tarafsız kalınmaz.

Ya insanlığın yanında olursun ya zulmün karşısında susarsın.

Ben susanlardan olmayacağım.