Çocukların davranışları, bireysel tercihlerden çok içinde büyüdükleri çevrenin bir sonucudur. Bu nedenle çocuklara merhametli, vicdanlı ve sorumluluk sahibi bireyler olmayı öğretmek bir tercih değil, toplumsal bir zorunluluktur. Aksi durumda ortaya çıkan tabloyu yalnızca "bireysel hata" olarak açıklamak gerçekçi değildir.

Kahramanmaraş ve Şanlıurfa'da yaşanan okul saldırıları, bu sorunun artık göz ardı edilemeyecek bir boyuta ulaştığını açıkça göstermektedir. Bu tür olaylar, anlık öfke patlamaları olarak değerlendirilip geçiştirilemez. Her biri, uzun süredir biriken ihmalin, yetersiz rehberliğin ve etkisiz önleyici mekanizmaların sonucudur.

Eğitim sistemi, yalnızca akademik başarıya odaklandığında, çocukların duygusal ve sosyal gelişimi geri planda kalmaktadır. Oysa bireyin davranışlarını belirleyen temel unsurlar arasında empati kurabilme, öfke kontrolü ve sağlıklı iletişim becerileri yer alır. Bu beceriler kazandırılmadan disiplin sağlamaya çalışmak, sorunu çözmek yerine ertelemek anlamına gelir.

Ailelerin ve eğitim kurumlarının sorumluluğu, çocukları yalnızca kurallara uyan bireyler haline getirmek değildir. Asıl sorumluluk, onları doğru ile yanlışı ayırt edebilen, başkalarının haklarına saygı duyan ve kendi duygularını yönetebilen bireyler olarak yetiştirmektir. Bu süreçte şiddeti normalleştiren her tutum, doğrudan ya da dolaylı olarak bu tür olayların zeminini hazırlar.

Şiddetten uzak bir nesil yetiştirmek istiyorsak, öncelikle şiddeti üreten koşulları ortadan kaldırmak gerekir. Okullarda psikolojik destek mekanizmalarının güçlendirilmesi, ailelerin bilinçlendirilmesi ve çocukların erken yaşta sosyal becerilerle donatılması bu sürecin temel adımlarıdır.

Sorunun kaynağını doğru tespit etmeden alınan her önlem yetersiz kalacaktır. Çocuklara merhamet ve vicdan kazandırmak, bireysel iyi niyetle değil, sistemli ve sürdürülebilir bir yaklaşımla mümkündür.