İnsan bazen kalabalığın ortasında yorulur da, kendine çekilecek bir gölge arar. İşte Ramazan o gölgedir. Gürültünün içinden süzülüp gelen bir sükût gibi düşer hayatımıza. Sofraları değil sadece, kalpleri de kurar.

Gün boyu açlıkla terbiye edilen beden, akşam ezanında bir hurmayla barışır. Fakat asıl barış, insanın kendisiyle yaptığıdır. Dilini tutmayı öğrenir, gözünü sakınmayı, kalbini yoklamayı... Her "oruçluyum" deyiş, bir öfkeyi yutar, bir kırgınlığı susturur. İnsan, en çok kendine karşı sabretmeyi öğrenir bu ayda.

Ramazan, zamanı inceltir. Günler sıradan bir takvim yaprağı olmaktan çıkar; her biri ayrı bir rahmet vesikası olur. Sahur vakti uyanan evlerin ışıkları, şehrin karanlığına serpiştirilmiş umut gibidir. Bir anne mutfakta sessizce çorba karıştırır, bir baba çocuğunu usulca uyandırır. Uykulu gözlerde bile bir şükür parıltısı vardır. Çünkü biliriz: Bu ay misafirdir, çabuk geçer.

Sofralar sadeleşir; ama bereket çoğalır. Bir tas çorba, bir dilim ekmek, bir bardak su... İnsan o an anlar ki nimet, çoklukta değil; fark ediştedir. Yoksulun halini düşünmek, komşunun kapısını çalmak, bir yetimin başını okşamak... Ramazan, bizi başkasının kalbine misafir eder.

Teravih vakti cami avlularında yürüyen insanlar, aynı göğe bakar. Omuz omuza durulan saflarda kimsenin makamı, mevkisi yoktur. Aynı secdede eşitleniriz. Alnımız yere değerken, kalbimiz göğe yaklaşır. İnsan, secdede küçüldükçe büyür.

Bu ayda kelimeler de değişir. Daha yumuşak konuşuruz, daha çok susarız. Affetmek kolaylaşır. Kırgınlıklar birer birer çözülür. Çünkü biliriz ki affedilmek isteyen, affetmeyi öğrenmelidir. Ramazan, kalbin pasını siler; içimizi ferah bir sabaha hazırlar.

Belki de en çok şunu öğretir bize: Hayat, tüketmek için değil; arınmak içindir. Sahip olduklarımızla değil, vazgeçebildiklerimizle büyürüz. Bir ay boyunca nefsimizin dizginini tutmaya çalışırken, aslında ruhumuzun kapısını aralarız.