Bu cümle, yüksek sesle söylenmez. Daha çok insanın içine doğru konuşur. Ne kesin bir karar taşır ne de aceleci bir umut. İçinde durak vardır, bekleyiş vardır. Bir ihtimalin usulca kapıyı aralaması gibi. İnsan bazen hayatın ortasında durur ve fark eder, yürüdüğü yol onu eskisi kadar taşımıyordur. Aynı cümleler, aynı insanlar, aynı alışkanlıklar.. Hepsi yerli yerinde durur ama insan artık o yerin içinde kendine yer bulamaz. İşte tam o anda, bu cümle düşer akla.

Yeni bir başlangıç çoğu zaman büyük değişimlerle gelmez. Gürültüsü yoktur. Kimseye ilan edilmez. Bazen sadece bir düşüncedir; bazen gecenin bir yerinde uykuyu bölen bir fark ediş.

Yeni bir başlangıç, çoğu zaman dışarıdan bakıldığında bir bitiş gibi görünür. İnsanlar "neden" diye sorar. Oysa cevap basittir, ruhumuza dar gelen bir yerde kalmak istemiyoruzdur artık.

Alışkanlık güvenlidir. Bu yüzden çoğu insan, kendine dar gelen hayatların içinde kalır. Çünkü gitmek bilinmezdir. Oysa kalmak, her zaman kolay değildir; bazen sadece daha tanıdıktır.

Yeni bir başlangıç cesaret ister. Ama bu cesaret, çoğu zaman dışarıya dönük değildir. Kimseye bir şey kanıtlama ihtiyacı yoktur. Sessizdir. İnsanın kendine karşı dürüst olabilmesiyle ilgilidir. "Artık böyle yaşamak istemiyorum," diyebilmekle ilgilidir.

Belki bugün büyük değişimlerin eşiğinde değiliz. Belki her şey yerli yerinde görünüyor. Ama içimizde küçük bir kıpırtı varsa, işte her şey tam da oradan başlar. Kendimize şu soruyu sormaktan kaçmayalım: "Beni ben yapan şeye doğru mu yürüyorum, yoksa sadece alıştığım yolda mı ilerliyorum?"

İşte bütün bu sorular, yeni bir başlangıç yapmanın habercisidir.

Kim bilir, belki de yeni bir başlangıç yapmanın tam vaktidir.