Kışın sert yüzü yavaş yavaş çözülürken, eski takvimlerin bilgeliği kulağımıza fısıldar: Birinci cemre havaya düştü. Görünmez bir dokunuş gibi... Kimse düşüşünü görmez ama herkes etkisini hisseder. Soğuk, biraz geri çekilir; rüzgârın dili değişir; gökyüzü daha yumuşak bir maviye boyanır.

Cemre, ateşten bir kıvılcım demektir. Ama bu ateş yakmaz; ısıtır. Üşüyen dalları, donmuş toprağı, ağırlaşmış havayı... Ve belki de en çok kalplerimizi.

Çünkü kış yalnızca mevsim değildir. Bazen içimize de çöker. Sözlerimiz sertleşir, bakışlarımız mesafelenir, kalbimiz kabuğuna çekilir. Oysa havaya düşen cemre bize şunu hatırlatır: Yumuşamak zayıflık değildir; bilakis güçtür. Katılığı çözmek cesaret ister.

Hava ısındıkça insanlar da birbirine yaklaşır. Sokaklarda adımlar hafifler, pencereler biraz daha uzun açılır, güneş yüzlere daha çok değer. Belki de şimdi, havayla birlikte kalplerimizi de havalandırma zamanıdır. İçeride biriken kırgınlıkları dışarı bırakmanın, eski defterleri kapatmanın, yeniden selam vermenin zamanı...

Cemre bize iyiliğin mevsimsiz olduğunu hatırlatır. Bir tebessümün ısıttığı yüz, bir güzel sözün erittiği buz, bir küçük merhametin açtığı kapı... Bahar önce insanın içinde başlar. Hava nasıl yumuşuyorsa, kalbimiz de öyle yumuşamalı.

İyilik, en çok soğuk zamanlarda kıymetlidir. Ve güzellik, en çok katı kalpleri çözebildiğinde anlam kazanır. Belki de bu yüzden cemre önce havaya düşer; çünkü hava hepimizin ortak paydasıdır. Hepimiz aynı gökyüzünün altında nefes alırız. O halde aynı iyiliğin gölgesinde de buluşabiliriz.

Birinci cemre düştü.
Şimdi sıra bizde.

Havalar yumuşarken, kalplerimizi de ısıtalım.
Daha nazik konuşalım.
Daha çok anlayalım.

Daha az kırıp daha çok onaralım.
Belki o zaman, bahar sadece mevsimlerde değil, insanlığın ruhunda da başlar