Henüz takvim yaprağı dönmedi ama havada tanıdık bir değişim var. Akşamlar biraz daha sessiz, insanlar biraz daha içe dönük. Fırınların önünden geçenler fark ediyor; o beklenen ayın kokusu yavaş yavaş şehre yayılıyor. Ramazan, gelmeden önce bile hissedilen nadir zamanlardan biridir.

Sanki şehir hazırlanıyor. Evlerde hurmalar yerini buluyor, mutfak dolapları gözden geçiriliyor, eski Ramazan hatıraları konuşulmaya başlanıyor. Çocukluğumuzun sahurları, uyku sersemi sofralar, iftara dakikalar kala yaşanan tatlı telaş... İnsan büyüse de Ramazan yaklaşırken içindeki çocuk uyanıyor.

Ramazan sadece bir ay değil, bir iklimdir. Günün akışı değişir, akşamın bekleyişi anlam kazanır. Gün boyu tutulan sabır, iftar saatinde şükre dönüşür. Bir bardak suyun kıymeti, bir dilim ekmeğin bereketi yeniden öğrenilir. İnsan, elindekini değil, eksilttikçe çoğalanı fark eder.

Bu ay yaklaşırken şehirde gözle görülmeyen bir yumuşama olur. Sesler düşer, kalpler biraz daha hassaslaşır. İnsanlar daha çok selam verir, daha çok hatır sorar. Ramazan gelmeden bile insanı terbiye etmeye başlar.

Belki de Ramazan'ın en güzel tarafı budur: Gelmeden önce bile insanın içine dokunur. Bir hazırlık hâli başlar; sadece mutfakta değil, kalpte de. Kırgınlıklar gözden geçirilir, dualar hatırlanır, insan kendine dönmeye niyet eder.

Çünkü Ramazan, insanın dünyadan biraz çekilip ruhuna yaklaştığı aydır.

Ve o ay, her yıl yeniden kapımızı çalmadan önce, kalbimizin kapısını aralar.

Şimdi takvim yaprağının dönmesini bekliyoruz; ama aslında asıl dönüş, içimizde başlıyor. Ramazan, kapımıza gelmeden kalbimize uğruyor her yıl. Bize yavaşlamayı, şükretmeyi, affetmeyi ve yeniden niyet etmeyi hatırlatıyor. Şehir bir süre sonra ışıklarla, sofralarla, dualarla o tanıdık iklime bürünecek. Fakat en kıymetli hazırlık, içimizde kurduğumuz o sessiz ve samimi sofradır. Hoş geldin demeden önce bile hoş gelen ayın eşiğindeyiz.