Dün gece sahada yalnızca basketbol oynanmadı. Bir milletin heyecanı, inancı, gururu parkede vücut buldu.

Evet, Türkiye–Yunanistan maçından bahsediyorum. Ama sadece bir maç değildi bu... Bir direnişti. Bir "biz buradayız" çığlığıydı.

Topun her potaya gidişinde içimden "hadi çocuklar!" diye fısıldadım. Sayılar arttıkça koltukta oturmam iyice zorlaştı. Ellerim terledi, kalbim hızlandı... Ama bir an bile inancım eksilmedi. Çünkü sahadaki o yürekleri gördüm. O takım ruhunu, o kararlılığı...

Bizim çocuklar topu değil, umudu sürdü oyuna.

Her pas "biz birlikte güçlüyüz" dedi. Her smaç, "biz finale gidiyoruz" diye bağırdı! Ne savunma ama! Ne oyun zekâsı! Ne koordinasyon!

Her biri yıldız, her biri gönlümüzün şampiyonu. Bu takım sadece sayı atmadı.

Bizi yeniden bir araya getirdi.

Ekran başında milyonları tek bir kalpte topladı. Finale adımızı altın harflerle yazdırdık.

Ama biliyorum ki hangi skor yazarsa yazsın o tabelaya,

kalplere çoktan kazındınız.

Haydi çocuklar, bir adım kaldı.

Bu hikâyeyi kupayla taçlandıralım.

Çünkü bu millet sizinle gurur duyuyor.

Ve bu kalp...

Bu kalp sizi çok seviyor!