Edebiyatımızın sessiz ama en derin nehirlerinden biridir Safiye Erol. Onun kaleminde kelimeler sadece birer anlatı aracı değil, adeta birer "hâl" dilidir. Batı'da felsefe eğitimi almış, Doğu'nun ise kadim terbiyesiyle yoğrulmuş bu müstesna yazar, bize modern dünyanın içinde nasıl "insan" kalınacağını hatırlatır.

Ciğerdelen'den Kadıköyü'nün Romanı'na: Zamanın Ötesinde Bir Duruş Onun eserlerinde, özellikle de o abidevi eseri Ciğerdelen'de, tarihin tozlu sayfalarıyla bugünün sancıları iç içe geçer. O, dünü bugüne bağlarken bir nostaljiye sığınmaz; aksine geçmişin o asil ruhunu, bugünün karmaşasına bir şifa olarak sunar. Karakterleri, sadece etten kemikten ibaret değildir; her biri birer fikir sancısının, birer gönül yolculuğunun temsilcisidir.

Aşkın ve İrfanın Estetiği Pek çok yazar aşkı anlatır, ancak Safiye Erol aşkı "estetize" eder ve onu beşeri olandan alıp ilahi bir mertebeye taşır. Onun dünyasında estetik, bir süs değil; bir yaşam biçimidir. Bir şemse motifinin zarafetinde, bir akşamüstü okunan ezanın sadasında ya da bir dostun bir çift sözünde o büyük nizamın izlerini sürer. Batı'nın metodolojisini Doğu'nun irfanıyla birleştiren o nadir denge, onun her cümlesinde kendini hissettirir.

Safiye Erol okumak, bir aynaya bakmak ama o aynada sadece dış görünüşü değil, ruhun kıvrımlarını görmektir. O, bizi "ben" olmaktan "biz" olmaya, maddeden manaya davet eden bir rehber gibidir. Modern zamanların gürültüsünde kendi sesini kaybedenler için Safiye Erol'un o zarif ve vakur cümleleri, sığınılacak en emin limanlardan biridir.

Onun dünyasında kendinizi bulmak için sadece okumak yetmez; o kelimelerin içindeki sessizliği de duymak gerekir.