Otuz dört yıl olmuş ilk elime alalı. Yoksulluk İçimizde'yi. Ders müfredatını aksatmayan ama mutlaka hayatın renklerinden bir şeyleri öğrencileri ile paylaşmayı sadece vazife değil, zevk de edinmiş bir öğretmenim vardı. "Oku, bir bak bakalım demişti, Mustafa Kutlu'nun bu kitabını. O kadar hayrandım ki ona, sözünü yere düşüremez, uzattığı eli tutmadan duramazdım. Hemen aldırdım bizimkilere. İlk gaye o hayran olduğum öğretmenimin gözüne girmekti. Kitabın sayfalarına yürüdükçe, ne hoca kaldı, ne ben kaldım, ne de göze girmek. Yoksulluk İçimizde otuz dört yıldır hafızamda, otuz dört yıldır gönlümde. Bugün orada bir pasaj konuşsun. İbret ile; ilham ile...

Talep şan değildir. Razı ol, şan da senin nam da senin. Varlığını bilinmezlik toprağına göm. Gömülmeyen şey nâbit olmaz.

Dünya suretlerinin bulaştığı ayna nasıl parlar? Huzura girmeden önce tövbe sularında yıkan.

Kader teneffüs ettiğin her nefeste seninle.

Eşyadan eşyaya seyahat edip durma. Kendine uzaktan bakmayı öğren. Bir dolap beygirine benziyorsun. Öyle ahmak, öyle hüzün verici.

Hicret ve niyetin kimin için? Bir gece yarısı uyandığında yatağından kalk, şöyle yıldızlara bir bak. Düşün!

Madem ki içinde bulunduğun yer konuştuğun kimse sana feyz vermiyor terke mani olan ne?

Ölüme ağlama. Kalbe bak. Hata ve isyan ile pişman, ibadet ve tat ile neşeli değilsen zaten ölüsün.

Dünya nimeti için zaaf haline düşersin. Ona doğru koşma, şükür ipi elinde ya. Her meseleye cevap veren her gördüğünü kucaklayan her bildiğini anlatan bir kimse mi gördün, derhal ondan uzaklaş.

Ne ki nefsine ağır geliyor onu yap. Kaldırdığın ağırlık miktarınca sana ferah erecektir. Kederle dolusun. Merak ve endişe içindesin. Demek ki hakikati göremiyorsun. Karamsarlığın kaynağı ışıktan uzak durmaktır. Gayret atına bin, himmet dile ve ümid et. Hidayeti parlak olanın nihayeti de parlaktır. Gönül eri garib olmaz.

(Atâullah İskenderî'nin Hikem-i Atâiye'sinden ilham ile)