'Barika-i hakîkât, müsademe-i efkârdan doğar'

Duyunca ilginç, anlayınca mânâlı, kullanınca şık bir söz. Hele de yerine isabetle denk getirilmişse, kapıları kapatmayan, aksine alanı rahatlatan, genişleten tesiri de güçlü. Fakat hemen her güzel sözle ilişkide olduğu gibi, sayfada, dilde verdiği sağduyuyu, o uygulama alanında kullanmaya gelince sıra, o kadar da kuvvetli bir hayat hakkı bulamıyor kendine.

Bu güzel söz, pratik bir çatışma alanı içinde değilken, onca tesirine rağmen acaba neden ihtiyacım olan gerçek hayata tatbikten uzak duruyor? Ya da ben onu uzak tutuyorum?

Samimiyet en temel, fakat en zor mesele. Ama denemek lazım.

Teoride her şeyin veya herhangi bir şeyin tek doğrusunun yegâne bileni ve belirleyeni olmadığımı kabul ederim. Ama tek tek şeyler üzerinde bir fikrim, bir tasavvurum var, olabilir. Bunları yapar, yaşar, dile getirirken, bunların dışında da anlayışların olduğunu dilde hâlâ söylerim. Elbette farlılıklar üzerine tartışmak da tabii.

Tartışmak. Ne için? Kimin adına?

Görüş ayrılıklıkları içinde münazaraya giriştiğimde neyin peşindeyim?

Doğruyu bulmanın, gerçeğe ulaşmanın mı? Haklı çıkmanın mı? Aydınlanmanın mı? Aydınlatmanın mı?

İnsanın pek çok şaşırtıcı özelliğinden biri sorularına bulduğu cevabın yaşattığı sevinç ve inanmışlık rüzgârıyla, herkesi bu hakîkate davet heyecanı olsa gerek. Kendimi bu heyecanın içinde bulduğum ne çok olmuştur. O bilmemiştir, ben bilmişimdir. O bulmamıştır, ben bulmuşumdur. O düşünmemiş (düşünememiştir), ben düşünmüşümdür (doğrusunu).

Kendine samimi olmak zor hakikaten. Zorluyorum. İhtilafı çözmek, ortaya koymak isterken asıl amacım nedir? İmtihana geldiğime iman ettiğim yerde, yanılmazlığıma inancım nedendir? Yanılmıyorsam da, davet ettiğim şey, hakikat midir, yoksa 'ben' midir?

Bunlara -her nasıl yapabilecek isem- vereceğim cevap, daha güzel kılabilir, ihtilafı da, itilafı da...

İhtilafın ahlakını Yaradan'ın yaratma çeşitliliğinin ilhamıyla kavramak duâsıyla...