Sosyal medyaya maruz kalmak, insanda galiba en çok yetişememek, geride kalmak, kaçırmak, sonrasında da dışlanmak hislerini tetikliyor. O yüzden telefonu bir iki saatliğine elinden bırakmak artık hayatı kaçırmanın kendisi gibi oluyor.

Meslek mecburiyetlerini ayrı tutarak; gerçekten her olan ilgi alanımıza giriyor mu, girmeli mi? Doğrusu Nasreddin Hoca'nın baklava tepsisi hikâyesinde olduğu gibi "Bana ne, sana ne?" diye sınır çizmek çok elzem görünüyor arada.

Öte yandan az önce her olan ilgi alanımıza girmeli diye sordum ama aslında çoğu zaman olan bir şey de olmuyor. Skora odaklı yeni düzende yeni ve doğru bir şey paylaşmaya gerek yok, "Öğrenince kanım dondu" diye yazıp başka bir şey söylememek de o skoru yakalamaya hizmet ettiği müddetçe çok muteber.

Biraz da alan memnun, satan memnun denklemi devrede gibi. Sosyal medya hesaplarından anlamsız şeyler paylaşanların ticari, 'skorer' hedefleri olabilir. Neredeyse buna da "Tamam, olsun bakalım" diyeceğim.

Olayın tabiatını böyle kabullendikten sonra tek kalan, ele alabilirsem iradem olacak ama... Hem kolay hem zor.

Bomboş, gündemsiz gündem akışlarda öldürdüğüm merakım, senden özür dilerim.

Sözlü veya görüntülü araçlarla çirkinliklere maruz bıraktığım gözlerim, özür dilerim.

Merakımı tükettikten sonra yorgunlukla göstermekten imtina ettiğim ilgim, çok özür dilerim.

Değerliyi sıradan, sıradanı değerli sunan çarkın içinde ezildiğim için çok, çok özür dilerim.

İnşallah çok geç kalmam.