Nasıl oluyorsa oluyor; karşıma çıkıyor hep bu konu. Arkadaşlarla iki kelam etmeye buluşmuşken, iş geliyor, dertleşmeye dönüyor.

Onu yaşadım, buna maruz kaldım, şu şunu dedi, bu bunu yaptı.

Konu her ne veya kim ise son cümle çıkıyor ağızdan; "Affedemem, hakkımı helal etmiyorum!"

Çok normal. Çok insani aslında. Ve bu hak verilmiş kula. Affetmeyebilirsin. Hakkını helal etmeyebilirsin. Seni ister bu dünyada, ister hesap gününde koruyacak bir zırh, hemen teninin, zihninin, kalbinin üzerinde.

Ve zırhlar çok ağır oluyor genelde. Korunurken, taşımanın yükünü de sırtlanıyor insan.

O son sözün üzerine ağzımdan çıkıveriyor:

-Affediversek ne olur! Affetmeyince unutulmuyor da. Unutmayınca yükleniliyor da...

İtirazlar yükseliyor. "Yanına kâr mı kalsın edenin?"

Kalmasın diyelim de... Herbirimiz ettiğimizin, etmediğimizin, söylediğimizin, söylemediğimizin, yanıldığımızın, yanılmayıp doğruyu yapınca kibirlenişimizin altında bir affa muhtaç iken...

Farkına vararak, varmayarak incittiklerimizin hesabı daha görülmeden, hangi emniyet, hangi güvence ile affı çok göreceğiz, en az bizim kadar aciz olan bir başka kula...

Gerçekten bilmiyorum. Kimseye de "boşver canım" diyecek halim yok. Hakkım yok evvela.

Ama soru şu; affetmek değil de, affetmemek mümkün mü?