Edebiyat bazen sadece bir hikâye anlatmaz; bizzat o acının kendisi olur, teninizde sızlar. Peyami Safa'nın otobiyografik izler taşıyan şaheseri Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Türk romanında insanın "iç dünyasına" indirilmiş en keskin neşterdir. Bu hafta, gazete köşemizin dar sınırlarından çıkıp o beyaz hastane koridorlarında, bir gencin ruhuyla beraber sekerek yürüyelim.

Hastalık mı, Yoksa Mahrumiyet mi?

Romanın isimsiz kahramanı için hastalık, sadece dizindeki bir maraz değil; hayata, aşka ve sınıfsal farklılıklara karşı duyduğu o derin mahrumiyetin sembolüdür. Nüzhet'e duyduğu imkânsız aşk, sadece iki genç kalbin çarpışması değildir; o beyaz hastane gömleği ile Paşa köşkünün parıltılı kumaşları arasındaki o aşılmaz uçurumdur. Safa, bize şunu hatırlatır: Bedenin yarası merhemle geçer de, ruhun mahzunluğu hangi pansumana sığar?

Peyami Safa bu romanda "hastane"yi sadece bir mekân olarak değil, modern insanın tecrit edildiği, kendiyle yüzleşmeye zorlandığı bir "bekleme odası" olarak kurgular. O koridorlardaki ilaç kokusu, aslında bir devrin kaygısının, belirsizliğinin ve "iyileşme" arzusunun kokusudur.

Bugüne Sızan Sızı

Peki, dijital dünyanın sahte pırıltıları arasında her şeyi "mükemmel" göstermeye çalıştığımız bugünlerde, bu adsız gencin hikâyesi bize ne söyler? Belki de acının da bir onuru olduğunu... Acıyı gizlemeden, onu bir bilince dönüştürerek yaşamanın insanı nasıl olgunlaştırdığını. Safa'nın o eşsiz cümleleriyle anlıyoruz ki; insan, yaralandığı yerden büyür.

Eğer bu hafta ruhunuzun bir köşesinde izah edemediğiniz bir sızı varsa, Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'nu elinize alın. Göreceksiniz ki yalnız değilsiniz; o koğuşun penceresinden bakan çocuk, hâlâ hepimizin adına hayata tutunmaya çalışıyor.