Çiğneme sesine öfkenin nedeni beyindeki bu ağ olabilir

Kanada'nın Montreal Nöroloji Enstitüsü ile ABD'deki Oklahoma Üniversitesi'nden bir grup bilim insanı, misofoniye yol açan beyin devrelerini tespit etti. Human Brain Mapping dergisinde yayımlanan araştırmada, çiğneme ya da burun silme gibi gündelik seslere karşı aşırı öfke ve tiksintiyle tepki gösteren misofoni hastalığının, beyindeki anterior insular korteks ve bu bölgeyle bağlantılı salience ağıyla ilişkili olduğu ortaya kondu. Bilim insanları, misofoninin beynin belirli bölgelerindeki aktivitelerle nasıl bağlantılı olduğunu ve bu durumun bir spektrum üzerinde değişkenlik gösterdiğini vurguladı. Araştırmada, farklı seviyelerde misofoni deneyimleyen kişilerin beyinlerinde gözlemlenen değişiklikler, bozukluğun toplum genelinde yaygın olduğunu ve net sınırlarla ayrılmadığını da gösterdi.

Montreal Nöroloji Enstitüsü: Misofoni beyinde spektrum olarak var

Araştırma ekibi, misofoninin beyindeki kökenlerini anlamak için 162 yetişkinin dinlenme halindeki beyinlerini fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme (fMRI) ile inceledi. Ancak bu grup, misofoniye ilişkin özel sorulara yanıt vermemişti. Bilim insanları, bunun yerine 777 kişilik ayrı bir veri setini analiz ederek, bireylerin misofoni şiddetini ve genel duyusal tepkilerini değerlendirdi. Bu yaklaşım, misofoninin toplumda ne kadar yaygın olduğunu ve belirtilerinin kişiden kişiye farklılık gösterebildiğini anlamak açısından önemli bir adım olarak öne çıktı. Araştırmacılar, misofoni şiddetinin anterior insula bölgesinin işitsel işleme, motor beceriler ve hareket planlamasıyla ilgili salience ağı bölgeleriyle ne ölçüde senkronize çalıştığına dikkat çekti. Bu bulgular, misofoninin yalnızca belirli kişilerde değil, toplumun geniş bir kesiminde farklı derecelerde görülebildiğini gösteriyor.

Salience ağı ve anterior insula: Misofoninin nörolojik izi

Çalışmada öne çıkan en önemli bulgulardan biri, misofoniye sahip bireylerin beyin aktivitelerinin kaygı, depresyon veya otizm gibi başka nörolojik durumlarla belirgin bir örtüşme göstermemesi oldu. Araştırmacılar, misofoninin kendine özgü bir biyolojik sürece sahip olduğunu ve diğer psikiyatrik bozukluklardan ayrıldığını belirtti. Ayrıca, katılımcıları misofoniye sahip olanlar ve olmayanlar şeklinde kesin gruplara ayırmaya çalıştıklarında, istatistiksel olarak elde edilen beyin desenlerinin kaybolduğunu gözlemlediler. Bu durum, misofoninin net bir çizgiyle ayrılan bir hastalık değil, bir kaydırma ölçeği üzerinde yer aldığını ortaya koyuyor. Bilim insanları, bu bulgunun misofoninin neden ve nasıl tetiklendiğini anlamada önemli bir dönüm noktası olduğuna işaret etti. Ayrıca, misofoninin gerçek dünyadaki değişkenliğini daha iyi yansıtabilmek için spektrum yaklaşımının gerekliliğine vurgu yapıldı.

Misofoni araştırmasında 777 kişilik veriyle yeni bakış açısı

Araştırmanın bir diğer dikkat çekici yönü, misofoniye özel olarak seçilmiş katılımcıların kullanılmaması oldu. fMRI taramalarına katılan 162 kişiye doğrudan misofoniyle ilgili sorular sorulmadı. Bunun yerine, 777 kişilik geniş bir veri setiyle, bireylerin duyusal hassasiyetleri ve misofoni eğilimleri istatistiksel olarak tahmin edildi. Bilim insanları, bu yöntemin toplumdaki daha yaygın ve hafif vakaları da kapsayarak, bozukluğun gerçek dağılımını daha iyi yansıttığını belirtti. Ayrıca, mevcut veri tabanlarının akıllıca kullanımı sayesinde, sıfırdan yeni bir araştırma başlatmanın her zaman gerekli olmadığını, mevcut bilgilerden de değerli sonuçlar elde edilebileceğini gösterdiler. Bu yaklaşım, gelecekteki misofoni araştırmalarında daha geniş ve temsili örneklemlerle çalışmanın yolunu açıyor.