Gazze'de krizin yıl dönümünde sağlık mücadelesi sürüyor

Yerinden edilmenin zorlu koşulları çocuklarımın sağlığını da etkiledi. Tüm bunlara rağmen elimden geldiğince işimi sürdürmeye, ilaçların teslim alınması gibi dernek tarafından verilen görevleri yerine getirmeye devam ettim.

Çünkü en zor koşullarda bile mesleki sorumluluğumdan vazgeçemeyeceğimi hissediyordum. Sonrasında hayatımın en zor anlarından biri geldi; oğlum Mahmud'u savaşın ve yerinden edilmenin ortasında bir çadırda dünyaya getirdim. Güvenli bir doğum odası, bir ev ya da bir annenin doğum sırasında hak ettiği koşullar yoktu. Buna rağmen çocuğumu hayata ve umuda karşılamaya çalıştım.

Daha sonra Gazze'nin kuzeyindeki evimize geri döndüm. Ailemin evi bombalanmıştı ve artık bildiğim ev güvenli değildi. Buna rağmen çalışmaya devam ettim ve Yermuk Kliniği'nde görev aldım. Bir yandan anne, diğer yandan eczacı ve ailemin sorumluluğunu taşıyan bir kadın olarak tüm rollerimi dengelemeye çalışıyordum. Kıtlık ve gıda eksikliği de hayatımızı ağırlaştırdı. Mahmud henüz bir bebekti ve onun için süt ve bez bulmakta büyük zorluk çekiyordum. Bir bebeğin en temel ihtiyaçlarını karşılamak bile neredeyse imkânsız hale gelmişti. Kardeşim de savaş sırasında yaralandı ve ampute oldu. Böylece ailemin her bir ferdi için duyduğum korku hayatımın sürekli bir parçası haline geldi. Yermuk Kliniği'nde çalışırken komşu evin bombalandığı haberini aldığım anı unutamıyorum. O anda artık eczacı ya da çalışan değildim; çocuklarının iyi olup olmadığını bilmeyen bir anneydim. Onlara duyduğum korku her şeyden büyüktü. Bugün iyileşmeye çalışıyoruz ancak iyileşmek hızlı gerçekleşen bir süreç değil. Evler yeniden inşa edilebilir, ancak korkunun, anıların ve savaşın bıraktığı izlerin iyileşmesi zaman alıyor. Yaşadığım deneyime yalnızca bir acı hikâyesi olarak bakmıyorum. Bu, çocuklarını korumaya çalışan bir annenin, yerinden edilmeye, açlığa ve korkuya rağmen mesleğini sürdüren bir eczacının hikâyesi. Yaşadıklarımız kolay kolay silinmeyecek. Ancak biz hâlâ buradayız. Çok yavaş da olsa iyileşmeye çalışıyor, umuda tutunuyor ve çocuklarımızın bu savaş sırasında yaşadıklarından çok daha iyi bir hayat sürmeye hakkı olduğuna inanıyoruz.