Neredesin Firuze'nin gerçek hikayesi meğer buymuş... Özcan Deniz anlattı, tüyleri diken diken etti!

Firuze adlı kadının gerçek olduğunu ancak ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde tedavi gören biri olduğundan bahseden Özcan Deniz, gerçeği şu sözlerle anlattı:

92 yılında bir kere televizyona çıkmıştım. Ertesi gün sokakta herkesin beni tanımasını bekliyordum ama öyle bir şey olmadı. Yıkık dökük şirkete geldim. Yeni çıkmış albümüm arkamda sıra sıra rafta duruyor. Şahane bir kadın merdivenlerden çıkıp, gelmeye başladı. Herkes dükkanlardan çıktı 'Star mı bu?' demeye başladı.

"SEZEN AKSU FİRUZE ŞARKISINI BANA YAZDI"

Kadın bana doğru gelip 'Sen Özcan Deniz misin?' dedi 'Evet' dedim. 'Bir imzalı kasetini alabilir miyim?' dedi. Elim, ayağım titredi hayatımda ilk kez biri benden imzalı kaset istiyor. Kaseti alırken bütün rafı üzerime devirdim. Ben imza atacakken konuşmaya başladı. 'Benim adım Firuze, biliyor musun Sezen bu şarkıyı benim için okudu' dedi.

Sonra patronlarımı çağırıp dedi ki 'Ben Kıbrıslı bir iş adamının eşiyim. Kocam düğme fabrikası işletiyor ve çok zengin ama kocam öldü bütün para bana kaldı. Ben bu parayı ne yapacağım? Ben ticaretten anlamam. Kıbrıs'ta yaşıyorum ama İstanbul'a geldim. Ne yapacağım bilemiyorum. Dün akşam seni televizyonda izledim ve bir karar verdim. Bütün paramı sana yatırmak istiyorum' dedi inanamadık.

"GÖZÜMÜN ÖNÜNDE HER YERE ARADI EMİR VERDİ"

Kadın gözümüzün önünde telefonlar açmaya başladı her yere. Bir giyim markasını aradı 'Yarın Özcan Deniz gelecek ona bütün mevsimlerin kreasyonundan yapın' dedi. Sonra bir bankayı aradı. 'Yarın Özcan Deniz gelecek, hesabımdan onun hesabına bilmem kaç milyon lira para yatırın' dedi. Çeviriyor bir yeri 'Kızım villayı hazırla bundan sonra Özcan Deniz orada kalacak' diyor. Çeviriyor 'Limuzin hazır mı bundan sonra Özcan Deniz'in emrindesin' dedi.

"FİRUZE ŞİZOFRENİ HASTASIYMIŞ"

Birkaç gün sonra bankaya gittik kovdular bizi. Oradan o giyim markasına gittik 'Ben Özcan Deniz, Firuze Hanım yolladı' dedim. Dört kere bana Firuze kim diye sorular ve 'Yok öyle biri. Hadi kardeşim' diyerek mağazan çıkardılar beni. Yıkık dökük geldik otele. Oteldeki lobideki çocuk bir kadının beni aradığını söyledi. Bir profesör doktordu dedi ki 'Ben Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları departmanındanım, şizofreni bölümüne bakıyorum. Geçen gün siz televizyona çıkmışsınız. Burada bir sürü hasta sizi bir odada izlemiş ve aşık olmuşlar. Onlardan bir tanesi ailesiyle görüşmek için hafta sonu iznine çıktı. Galiba size gelmiş. Oradan da burayı aramış. Birini bankacı yapmış, birini bilmem ne yapmış lütfen itibar etmeyin. Bir daha da gelirse lütfen bize haber verin' dedi.

"SÖZÜNDE DURDU"

Kötü olduk tabii. Ertesi gün yağmurlu bir gündü. Ben o sahneyi filme koydum ama yağmur yoktu. Un Kapanı'na doğru giderken o yağmurun altında otobüs durağında onu gördüm askılı bir kıyafet giymiş. Sırıl sıklam olmuş, elinde bir poşet vardı bana doğru geldi. Elime o poşeti tutuşturdu ve gitti. Otobüsün de binmedi O Un Kapanı Köprüsü'nde, o yağmurda yürüye yürüye gitti. Poşeti açtığımda bin lira para ve o dediğim giyim firmasına ait bir tişört vardı. Sözünde durdu yani. Evet, bir şey vermedi. Fakat biz o gece ne hayal ettiysek hepsi oldu.