Büyük piramitteki gizli şaftlar ve taşların sırrı ortaya mı çıkıyor?

Giza'daki Büyük Piramit'in inşasında devasa taş blokların nasıl yerleştirildiği, yıllardır bilim dünyasında tartışma konusu olmaya devam ediyor. Son olarak New York'ta bulunan Weill Cornell Medicine'dan bir araştırma ekibi, piramidin inşasında gizli bir makara ve iç kaldırma sistemi kullanılmış olabileceğini öne süren yeni bir model geliştirdi. Bu iddia, piramidin yalnızca bir mezar değil, aynı zamanda kendi kendini inşa eden bir mühendislik harikası olabileceği fikrini gündeme getiriyor. Araştırmanın merkezinde, piramidin iç geçitlerinin ve şaftlarının, iki milyondan fazla kireçtaşı ve granit bloğun yukarı taşınmasında aktif bir rol oynadığı görüşü yer alıyor. Eğer bu model doğrulanırsa, Büyük Piramit'in inşasına dair bugüne kadar kabul gören pek çok teori yeniden gözden geçirilecek.

Yeni modelin kökeni ve bilimsel dayanakları

Büyük Piramit'in inşasında gizli makara sistemi iddiası, Weill Cornell Medicine'da görev yapan Prof. Dr. Simon Andreas Scheuring'in yürüttüğü araştırmaya dayanıyor. Dr. Scheuring, normalde hücre zarlarında proteinlerin nasıl tutulduğunu inceleyen bir bilim insanı olsa da, bu kez piramidin iç düzenini ve taş blokların olası hareket yollarını analiz etti. Araştırmada, arkeologlar tarafından uzun süredir bilinen iç geçitlerin, inşaat sırasında taş blokların yukarı taşınmasında birlikte kullanıldığı öne sürülüyor. Modelde, piramidin içindeki dik koridorlar boyunca taşların makaralı bir sistemle hareket ettirildiği, karşı ağırlıklar sayesinde blokların yukarı çekildiği belirtiliyor. Bu yaklaşım, geleneksel dış rampaların pratikte yaşadığı zaman ve işgücü sorunlarını aşmayı hedefliyor. Özellikle, her bir bloğun 1 ila 3 dakika arayla yerleştirilmesi gerektiği hesaplandığında, eğimli rampaların bu hızda çalışmasının neredeyse imkânsız olduğu vurgulanıyor. Makara sistemi ise, taşların piramidin içinden, geçici toprak rampalar inşa etmeye gerek kalmadan yukarı taşınmasını mümkün kılacak bir çözüm olarak sunuluyor.

Gizli makara sisteminin işleyişi ve mimari ipuçları

Modelin temelinde, ağır taş blokların piramidin içindeki dik şaftlar ve koridorlar boyunca makaralı bir sistemle yukarı taşınması fikri yatıyor. Bu sistemde, taşlar karşı ağırlıkların yardımıyla yukarı çekiliyor; ipler, kirişlerin üzerinden geçirilerek makaralarla yönlendiriliyor. Karşı ağırlık aşağı inerken, ipteki gerilim artıyor ve bu sayede işçiler bloğu yukarıya doğru hareket ettirebiliyor. Ancak, ahşap, ip ve taş gibi malzemelerin tekrar eden yüksek gerilmelere dayanıklılığı sınırlı olduğundan, sistemin sürekli kontrol edilmesi ve sık sık sıfırlanması gerektiği belirtiliyor. Piramidin iç mimarisinde, ana odaların bir eksen etrafında kümelenip merkezden kayması gibi sıra dışı hizalamalar, bu modelin inşaat sırasında uygulandığına dair ipuçları olarak gösteriliyor. Ayrıca, ahşap desteklerin zamanla aşınmış yüzeylerde ve oyulmuş oluklarda bıraktığı izler de, taşların iç geçitlerden hareket ettirildiği tezini destekleyen bulgular arasında yer alıyor. Bu tür mimari detaylar, modelin doğruluğunun test edilebileceği somut noktalar sunuyor.

Yüzey işaretleri ve dış katmanlarda gözlenen izler

Büyük Piramit'in dış yüzeylerinde yapılan incelemeler, her bir yüzeyde hafif içe doğru eğrilikler ve ortada ince bir dik yarık bulunduğunu ortaya koyuyor. Araştırmacılara göre, bu izler, dış taş katmanlarının kalınlığıyla ve inşaat sırasında birden fazla kaldırma noktasının aynı anda kullanılmasıyla ilişkili olabilir. Eğer inşaatçılar, belirli bir yükseklik bandını tamamladıktan sonra daha kalın bir taban katmanına geçiyorlarsa, bu süreç dış yüzeyde izler bırakmış olabilir. Zamanla kaplama taşlarının bu izleri gizlemiş olması muhtemel; ancak dış yüzeyin erozyona uğraması, bu pürüzlü desenlerin günümüzde görülebilmesini sağlıyor. Bu gözlemler, makara sistemiyle taşların yukarı taşındığı modelin öngörüleriyle örtüşüyor ve inşaat sürecinde kullanılan tekniklerin izlerini günümüze taşıyor.